Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012

Albert Camus: Άρνηση του ψεύδους, αντίσταση στην καταπίεση


Απόσπασμα από την ομιλία του Αλμπέρ Καμύ στο δημαρχείο της Στοκχόλμης στις 10 Δεκεμβρίου 1957 μετά την απονομή του βραβείου Νομπέλ. Είναι σαν να έχει γραφτεί σήμερα.

«Αρκεί η σιωπή ενός άγνωστου φυλακισμένου, εγκαταλελειμμένου, που ταπεινώνεται στην άλλη άκρη της γης, για να ανασύρει τον συγγραφέα από την εξορία του» έλεγε ο Αλμπέρ Καμύ
http://www.tovima.gr/themes/1/default/media/home/clear.gif Κυκλοφορεί την άλλη εβδομάδα από τις εκδόσεις Καστανιώτη το βιβλιαράκι «Αλμπέρ Καμύ, ο καλλιτέχνης και η εποχή του - Ομιλίες στη Σουηδία», σε επιμέλεια της Αντιγόνης Βλαβιανού, από το οποίο προδημοσιεύουμε ένα κομμάτι δραματικά επίκαιρο. Η μετάφραση είναι συλλογική. Οι μεταφραστές (Παράσχος Λιάδης, Κώστας Παπαλίας, Λένα Σαλούφα, Μαρία Σιχάντε, Τάνια Στρατάκου) υπήρξαν μαθητές του Εργαστηρίου Μετάφρασης της Ελληνογαλλικής Σχολής «Jeanne d’ Arc» Πειραιά και ολοκλήρωσαν επιτυχώς έναν διετή κύκλο (2009 - 2011) εξάσκησης στη μετάφραση της λογοτεχνίας και του δοκιμιακού λόγου από τη γαλλική στην ελληνική γλώσσα, με καθηγήτρια την Αντιγόνη Βλαβιανού.

O συγγραφέας δεν μπορεί να ταχθεί σήμερα στην υπηρεσία όσων φτιάχνουν την Ιστορία· υπηρετεί αυτούς που την υφίστανται. Διαφορετικά, θα βρεθεί μόνος και χωρίς την τέχνη του. Ολες οι στρατιές των τυράννων με τις χιλιάδες άνδρες τους δεν θα τον αποσπάσουν ποτέ από τη μοναξιά του, ακόμη και εάν - κυρίως τότε - δεχτεί να συμπορευτεί. Αρκεί, όμως, η σιωπή ενός άγνωστου φυλακισμένου, εγκαταλελειμμένου, που ταπεινώνεται στην άλλη άκρη της γης, για να ανασύρει τον συγγραφέα από την εξορία του, κάθε φορά που καταφέρνει, τουλάχιστον, να μη λησμονήσει αυτή τη σιωπή μες στα προνόμια της δικής του ελευθερίας και να την κάνει να αντηχήσει μέσω της τέχνης του.

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Slavoj Žižek Shoplifters of the World Unite on the meaning of the riots


http://ads.lrb.co.uk/www/delivery/lg.php?bannerid=249&campaignid=61&zoneid=9&source=/1/GR/EU/&loc=1&referer=http%3A%2F%2Fwww.lrb.co.uk%2F2011%2F08%2F19%2Fslavoj-zizek%2Fshoplifters-of-the-world-unite&cb=fbd23ad811London Review of Books,19 Aug 2011
Repetition, according to Hegel, plays a crucial role in history: when something happens just once, it may be dismissed as an accident, something that might have been avoided if the situation had been handled differently; but when the same event repeats itself, it is a sign that a deeper historical process is unfolding. When Napoleon lost at Leipzig in 1813, it looked like bad luck; when he lost again at Waterloo, it was clear that his time was over. The same holds for the continuing financial crisis. In September 2008, it was presented by some as an anomaly that could be corrected through better regulations etc; now that signs of a repeated financial meltdown are gathering it is clear that we are dealing with a structural phenomenon.
We are told again and again that we are living through a debt crisis, and that we all have to share the burden and tighten our belts. All, that is, except the (very) rich. The idea of taxing them more is taboo: if we did, the argument runs, the rich would have no incentive to invest, fewer jobs would be created and we would all suffer. The only way to save ourselves from hard times is for the poor to get poorer and the rich to get richer. What should the poor do? What can they do?
Although the riots in the UK were triggered by the suspicious shooting of Mark Duggan, everyone agrees that they express a deeper unease – but of what kind? As with the car burnings in the Paris banlieues in 2005, the UK rioters had no message to deliver. (There is a clear contrast with the massive student demonstrations in November 2010, which also turned to violence. The students were making clear that they rejected the proposed reforms to higher education.) This is why it is difficult to conceive of the UK rioters in Marxist terms, as an instance of the emergence of the revolutionary subject; they fit much better the Hegelian notion of the ‘rabble’, those outside organised social space, who can express their discontent only through ‘irrational’ outbursts of destructive violence – what Hegel called ‘abstract negativity’.

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Slavoj Zizek Ego Ideal and Superego: Lacan as Viewer of Casablanca

Nothing forces anyone to enjoy except the superego. The superego is the imperative of jouissance - Enjoy! [1]


Although jouissance can be translated as "enjoyment," translators of Lacan often leave it in French in order to render palpable its excessive, properly traumatic character: we are not dealing with simple pleasures, but with a violent intrusion that brings more pain than pleasure. This is how we usually perceive the Freudian superego, the cruel and sadistic ethical agency which bombards us with impossible demands and then gleefully observes our failure to meet them. No wonder, then, that Lacan posited an equation between jouissance and superego: to enjoy is not a matter of following one's spontaneous tendencies; it is rather something we do as a kind of weird and twisted ethical duty.


This simple, although unexpected, thesis encapsulates the way Lacan reads Freud. Freud uses three distinct terms for the agency that propels the subject to act ethically: he speaks of ideal ego (Idealich), ego-ideal (Ich-Ideal) and superego (Ueberich). He tends to identify these three terms: he often uses the expression Ichideal oder Idealich (Ego-Ideal or ideal ego), and the title of the chapter III of his bookletThe Ego and the Id) is "Ego and Superego (Ego-Ideal)". Lacan introduces a precise distinction between these three terms: the "ideal ego" stands for the idealized self-image of the subject (the way I would like to be, I would like others to see me); the Ego-Ideal is the agency whose gaze I try to impress with my ego image, the big Other who watches over me and propels me to give my best, the ideal I try to follow and actualize; and the superego is this same agency in its revengeful, sadistic, punishing, aspect. The underlying structuring principle of these three terms is clearly Lacan's triad Imaginary-Symbolic-Real: ideal ego is imaginary, what Lacan calls the "small other," the idealized double-image of my ego; Ego-Ideal is symbolic, the point of my symbolic identification, the point in the big Other from which I observe (and judge) myself; superego is real, the cruel and insatiable agency which bombards me with impossible demands and which mocks my failed attempts to meet them, the agency in the eyes of which I am all the more guilty, the more I try to suppress my "sinful" strivings and meet its demands. The old cynical Stalinist motto about the accused at the show trials who professed their innocence ("the more they are innocent, the more they deserve to be shot") is superego at its purest.

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Umberto Eco. WikiLeaks

For the celebrated novelist and intellectual Umberto Eco, the Wikileaks affair or "Cablegate" not only shows up the hypocrisy that governs relations between states, citizens and the press, but also presages a return to more archaic forms of communication.
The WikiLeaks affair has twofold value. On the one hand, it turns out to be a bogus scandal, a scandal that only appears to be a scandal against the backdrop of the hypocrisy governing relations between the state, the citizenry and the press. On the other hand, it heralds a sea change in international communication – and prefigures a regressive future of “crabwise” progress.
But let’s take it one step at a time. First off, the WikiLeaks confirm the fact that every file put together by a secret service (of any nation you like) is exclusively made up of press clippings. The “extraordinary” American revelations about Berlusconi’s sex habits merely relay what could already be read for months in any newspaper (except those owned by Berlusconi himself, needless to say), and the sinister caricature of Gaddafi has long been the stuff of cabaret farce.

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Philip Roth.



Ψηλόλιγνος, με αργές κινήσεις και με τη συνήθεια να τονίζει τα λόγια του ενώνοντας, πλέκοντας και ξεπλέκοντας τα μακριά του δάχτυλα, να ξαναπιάνει τον ειρμό της σκέψης του αφού διακόψει για να γελάσει συγκρατημένα μ' ένα δικό του αστείο σχόλιο πάνω σε κάτι που μόλις είπε, ή και να απευθύνει εκείνος κάποιο ερώτημα αντί να δίνει απαντήσεις, ο Φίλιπ Ροθ δεν προσφέρεται για απομυθοποίηση.
Στα 77 του χρόνια, ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας διατηρεί την επιβλητική φιγούρα, τη συγκρατημένα παιγνιώδη διάθεση, το υποδόριο χιούμορ και την εντύπωση της αυτάρκειας. Επειτα είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς λογοτεχνική διάκριση που δεν έχει κατακτήσει: Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας, Βραβείο της Εθνικής Ενωσης Κριτικών Βιβλίου, Βραβείο Pen/Faulkner και το 1998 το Πούλιτζερ, για το «Αμερικανικό Ειδύλλιο». Το 2007 ήταν ο πρώτος συγγραφέας που έλαβε τη διάκριση Pen/Saul Bellow για το σύνολο του έργου του, έχει βραβευτεί με το Χρυσό Μετάλλιο της Λογοτεχνίας από την Αμερικανική Ακαδημία Γραμμάτων και Τεχνών, και αυτά μόνο στις ΗΠΑ. Και ο πολύς Χάρολντ Μπλουμ, ο «πάπας» της λογοτεχνικής κριτικής, τον έχει συμπεριλάβει στον περίφημο «Δυτικό Κανόνα».

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Julia kristeva






ΤΖΟΥΛΙΑ ΚΡΙΣΤΕΒΑ Είμαστε ορφανοί από ιδανικά

Η γαλλίδα, βουλγαρικής καταγωγής, ψυχαναλύτρια και γλωσσολόγος, η οποία αυτή την εβδομάδα θα βρίσκεται στην Αθήνα, συνομιλεί με την καθηγήτρια Ψυχολογίας και συγγραφέα Φωτεινή Τσαλίκογλου για τις κρίσεις, προσωπικές και άλλες, την κατάθλιψη ως αρρώστια του καιρού μας, την ψυχανάλυση, τον έρωτα. Μια αδημοσίευτη συζήτηση που έγινε πριν από 15 χρόνια και διατηρεί την επικαιρότητά της.


Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

Orhan Pamuk. Nobel Lecture. 19 Aug 2006

My Father's Suitcase

Two years before his death, my father gave me a small suitcase filled with his writings, manuscripts and notebooks. Assuming his usual joking, mocking air, he told me he wanted me to read them after he was gone, by which he meant after he died.
'Just take a look,' he said, looking slightly embarrassed. 'See if there's anything inside that you can use. Maybe after I'm gone you can make a selection and publish it.'
 
Copyright 2020, MyLovelyLibrary